Cabo Pulmo

Hoe vroegen de vissers van Cabo Pulmo zelf om een park?

In de jaren 1980 raakte de baai van Pulmo leeg: netten, harpoenen, een rif dat door ankers werd kapotgemaakt. De vissersfamilies van het dorp vroegen samen met onderzoekers van de Autonome Universiteit van Baja California Sur om bescherming van hun baai, en op 5 juni 1995 richtte president Zedillo het nationale zeepark Cabo Pulmo op, 71 vierkante kilometer tussen Punta Pulmo en kaap Los Frailes. De vissers werden duikgidsen. Het park werd in 2005 werelderfgoed, als deel van het seriële erfgoed van de eilanden en beschermde gebieden van de Golf van Californië, en in 2008 een Ramsar-wetland; sinds 2019 staat dat erfgoed op de lijst van bedreigd werelderfgoed, door het verdwijnen van de vaquita, de bruinvis van het noorden van de golf, en niet door de staat van het rif. In 2010 maakte de studie die 462 procent meer vis mat, van Cabo Pulmo het wereldwijde voorbeeld van reservaten die door hun gemeenschap worden beheerd.

Wat zie je bij Cabo Pulmo, spot voor spot?

De ruggen van het rif, evenwijdig aan de kust en steeds dieper naar open zee, hebben elk hun eigen spektakel: de tornado's van grootoogmakrelen, die de duikers op de kammen omhullen; snappers en grombaarzen met honderden in de spleten; luipaardtandbaarzen, waarvan sommige hun oranje kleed hebben aangenomen; de slapende schildpadden van Las Casitas. El Vencedor, het wrak van de tonijnboot op 15 meter, is de duik van de stierhaaien, die bij bepaalde getijden over het zand rond de platen komen: je gaat er in groep liggen, je beweegt niet, en ze zwemmen voorbij. De riffen verder uit de kust, La Esperanza en Outer Pulmo, tussen 23 en 30 meter, hebben de grootste vissen en de meeste stroming.

Waarom is het rif van Cabo Pulmo zo kwetsbaar?

Het koraal van Cabo Pulmo groeit aan de noordgrens van zijn verspreidingsgebied, in water dat in de winter naar 20 °C zakt: het groeit langzaam, en een anker of een vintrap blijft jarenlang zichtbaar. De regels van het park zijn eenvoudig: niet vissen, niets aanraken, alleen aanbieders uit het dorp, in kleine groepen. Toerisme heeft de visserij vervangen als inkomen van het dorp, en dat houdt de bescherming overeind, ook al blijven de middelen voor toezicht beperkt. Als duiker betaal je hier MXN 120 per dag en respecteer je vooral een rif dat twintigduizend jaar nodig had om te ontstaan en vijftien om te herstellen.